Araştırmayla ilgili ders kitaplarında araştırma süreci genellikle “problemin tanımlanması”yla başlar. Hemen arkasından da “araştırmanın tasarlanması” gelir. Gerçek hayatta ise bu süreç araştırma verenin genellikle kendi kendine problemini tanımlaması ve bu problemi araştırmacıya bir brief eşliğinde aktarması şeklinde gerçekleşir.

Araştırmacı bazen yoğun iş temposu, alışkanlık ya da deneyimsizlik nedeniyle problemi fazla da sorgulamadan maksimum ciroyu ve karı elde edeceği araştırma sistemini müşterisine sunar. Araştırmacının böyle davranmasında zaman zaman müşterinin de rolü olur. Bazen müşteriler, araştırmacıların bilgi gizliliği ilkesini bilmediğinden araştırmacıya fazla bilgi vermek istemez ve kendi probleminden çok ne tipte araştırma istediğini belirtmekle yetinip hızlı bir teklif isterler.

Bu tür durumlarda, sunulan teklif, düşük ihtimalle kabul edilebilir ya da müşterinin zamanlamasına ve bütçesine bir boy büyük gelir ve reddedilir. Kabul edilmesi ve araştırmanın tamamlanması halinde, araştırma raporlarının en iyi ihtimalle yarısı kullanılır. Kalan bilgi, ne müşterinin işine yarar ne de araştırmacının. Tamamen çöptür.

Bunu bir restorana gittiğinizde gereğinden fazla yediğinizde bir noktadan sonra tadına varamadığınız yemeklere ya da gereğinden fazla vitamin aldığınızda ondan faydalanmadan vücudunuzdan atılmasına benzetebiliriz. Siz sadece kendinize yüklenmekle ve fazla harcamakla kalmış olursunuz.

Diğer yandan, zaten kullanılamayacak olan bir araştırmanın hem araştırma verene hem de araştırma şirketine birçok zarar verdiğini görüyoruz:
1. Araştırma veren gereksiz yere para harcamış olur. Araştırmanın kapsamı genişledikçe bütçesi de artar.
2. Sonuca daha uzun zamanda ulaşılır, yani araştırma daha uzun sürer. Bu da müşteri tarafında giderek dinamikleşen ve koşturan pazarlarda karar almayı geciktirir; araştırmacı tarafında da maliyet yaratır.
3. Araştırma uygulamasında zorluklar yaşanır, soru formları uzar, uzun soru formu deneği sıkar ve anketin sonlarına doğru cevaplama oranı düşer. Ya da fazla işi olmayan denekler ankete cevap verir. Her ikisi de araştırma verisinin kalitesini düşürür.
4. Bu maliyette ve sürede gerçekleşen araştırmanın çok az miktarda kısmı karar vericiler tarafından kullanılabildiğinden, yönetim tarafından gereksiz bulunabilir ve devamı gelmez.

Elvan OKTAR

This entry was posted on Pazar, Nisan 26th, 2009 at 23:51 and is filed under Ölçümleme. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.